Błotniarka stawowa (Lymnea stagnalis L.)
W Polsce jest to jeden z najpospolitszych gatunków ślimaków, typowy zarówno dla wód stojących jak i dla cieków. Stosunkowo krucha muszla jest duża, jajowato-stożkowa, jej wysokość równa się mniej więcej podwójnej szerokości, skrętka zaostrzona, wysmukła, ma 6-8 skrętów, ostatni — u starszych osobników jest bardzo silnie rozdęty. Ubarwienie ciała — od żółtego do ciemnoszarego. Bez względu na rodzaj wód, błotniarka stawowa (rys. 56b) występuje w środowiskach z dużą ilością roślinności, podłoże natomiast może być muliste, piaszczyste lub kamieniste. Nie jest gatunkiem bardzo wrażliwym na zanieczyszczenie wody. Pokarmem błotniarki są rośliny naczyniowe, zarówno żywe, jak i martwe, glony, detrytus, martwe zwierzęta: w pokarmie dorosłych osobników — tkanki roślin naczyniowych.
Osobniki dorosłe rozpoczynają składanie jaj na wiosnę, a kończą późnym latem. Wyróżnia się pokolenie wiosenne i jesienne. Są to organizmy hermafrodytyczne; niekiedy następuje samozapłodnienie. Kokony, przyczepiane są do podłoży zanurzonych, także do roślin. Kokony, osiągające długość nawet ponad 5 cm, mają kształt wałeczkowaty i mogą zawierać do ok. 275 jaj. Jaja rozwijają się 10-30 dni, zależnie od temperatury. W warunkach hodowlanych osobniki dojrzałe mogą składać kokony w ciągu miesiąca wielokrotnie.
Błotniarka hoduje się względnie dobrze. Jest mało ruchliwa. Wymaga w akwarium dużej ilości roślin, pod względem pokarmowym nie jest wymagająca — jest gatunkiem wszystkożernym. Można ją karmić suszonymi rozwielitkami. Nie wymaga silnego napowietrzenia wody w zbiorniku. W warunkach akwaryj-nych dużo lepiej hoduje się drugie pokolenie tych ślimaków. Można zaobserwować unoszenie się błotniarki ku powierzchni wody w akwarium.