Mulik (Radix sp.)
W Polsce jest rodzajem bardzo pospolitym. Występuje w stawach, jeziorach, drobnych zbiornikach, rzekach. Ma pra-woskrętną, niezbyt mocną muszlę — jajowatą, złożoną z 3-5 zwojów; skrętka stożkowata wysokości 1/4 do 2/5 wysokości muszli, ostatni skręt silnie rozdęty (rys. 56a). Jest ślimakiem płucodusznym hermafrodytycznym. Składa delikatne, wałkowate, galaretowate kokony (w warunkach hodowli akwaryjnej kokony są składane przez większą część roku). Jest stosunkowo wytrzymały na wysoką temperaturę wody, niemniej nie zaleca się w hodowli utrzymywania temperatury wyższej niż 25°C. Mulik (fot. 13) odżywia się glonami, roślinami naczyniowymi, rozkładającymi się roślinami, martwymi zwierzętami, toleruje także suszoną rozwielitkę. W akwariach powinno znajdować się sporo podłoży zanurzonych, w tym roślin naczyniowych. Hoduje się dobrze. Przez przezroczystą muszlę młodych mulików widoczne są narządy wewnętrzne. Muszle odznaczają się dużą zmiennością morfologiczną. Osobniki młode charakteryzuje duża ruchliwość, dorosłe — mniejsza. Mają interesującą pigmentację ciała. Do najgroźniejszych wrogów mulików zalicza się larwy przywr, ryby oraz pijawki. Jest to gatunek odporny na zanieczyszczenia wody.